ريشه در استبداد
م همتی: سلام، قسمت اول نوشته تان مرا به ياد رفتار اصلاح طلبان با آقای هاشمی در انتخابات مجلس ششم انداخت. با اين تفاوت که منتقدان آن رفتارهای ناشايست در اصلاح طلبان بسيار کمتر از منتقدان در (به قول شما) اقتدارگرايان! قضيه اخير بود! جناب شيرزاد! ای کاش قد روزگار هم به بلندای شرق و آقای خاتمی بود...
شيرزاد:
جناب همتی، هيچ زشتی پوشاننده زشتی های ديگر نيست.
هرگز نمی توان رفتار غير اخلاقی اقتدارگرايان که نه امروز و ديروز بلکه در طی سه دهه گذشته در حق بزرگان اين مرز و بوم صورت گرفته است را با رفتارهای مشابهی که بعضا توسط ديگران ( از جمله برخی اصلاح طلبان) نسبت به کسان ديگر صورت گرفته است توجيه کرد. بدون شک هاشمی رفسنجانی نيز، چه مورد تاييد سياسی ما باشد و چه نباشد، مردی است که در عرصه سياست ايران از قامتی رسا برخوردار است.
ترديدی نيست که برخی رفتارها نسبت به ايشان در حوالی شروع کار مجلس ششم ناپسند و غير اخلاقی بود و در ضربه خوردن جريان اصلاحات نيز بی تاثير نبود. اگرچه برخی تصميمات و حرکتهای سياسی ايشان و دوستانشان نيز در همان زمان قابل نقد است که نمی خواهم به آن وارد شوم. لکن من شخصا و بسياری از دوستانم در اين مورد به رفتاری که با ايشان شد صادقانه نقد از درون داريم و صرف نظر از اين که چه عواملی در اين قضيه مؤثر بودند مسؤليت جمعی آن انتقادها را بر عهده می گيريم.
با وجود تمام اينها بپذيريد که جريان بی حرمتی های نهادينه و شکستن قامتهای بلند در اين کشور ريشه ای خاص دارد که به نظر من عمدتا به استبداد سياسی، اقتصادی و فرهنگی بر می گردد. مطمئن باشيد در فضای دمکراتيک ضمن آنکه از شوکتهای شاهانه و شخصيت پردازی های اعليحضرتی خبری نيست، در عين حال اهل فضل از هر سنخ حرمت بيشتری دارند. شما نگاه کنيد اين دوستان اقتدارگرا در همين يک سال و اندی با بزرگان خودشان چه کردند. مگر ناطق نوری ( با تمام انتقاداتی که به او داريم) به راستی سياستمدار و مديری بلند قامت نيست، ببينيد امروز در چه جايگاهی قرار گرفته است. مسأله همين است. وقتی مشيت سياسی اصحاب قدرت اقتضا کند به ناطق هم رحم نمی شود و در طرفه العينی خانه نشين می شود.