ذلت و غيرت
علی: باسلام، من برخی از نوشته های شما خوانده ام در مورد عملکرد صدا و سیما. ولی یک سوال از شما دارم ؟ در این گیرودار که ما احتیاج به حمایت ملی داریم این حرف ها برای چیست ؟ تاریخ ملی شدن نفت را بخوا نیم هم چنین این را به کسانی می گویم که ترسیده اند برای ذلت و سرخم کردن هیچ ووقت دیر نیست چرا از ترس مرگ خود کشی کنیم ؟ لطفاپاسخ بدهید ؟
شيرزاد: 1- خدا را شکر که ملی شدن صنعت نفت بالاخره برای بعضی ها الگو شد (البته اگر اين امر گذرا و مصلحتی نباشد).
2- بحمدالله هر که از راه می رسد احساس شجاعت می کند. در کشوری که شعار دادن عليه استکبار جهانی جزو سياست رسمی است چندان احساس شجاعت در اين مورد هنر نيست. اخوی جان ما آن زمان که موضعگيری بر ضد آمريکاييها در ايران هزينه داشت اين کار را می کرديم. اما آيا شما در اين دوره شهامت آن را داريد که سر سوزنی در برابر خطاهای سيستم بايستيد؟
3- اگر در ذهنيت شما اعمال يک سياست خارجی عاقلانه برای حفظ مصالح ملی ذلت پذيری است، پس بدانيد که اين کار به کرات در اين کشور و همه کشورهای جهان صورت گرفته است. امام خمينی (ره) نهايتا در جنگ سازش کرد. در همين دوران نيز در مواردی نظير حمله اول و دوم آمريکا به عراق از شعارهای تند که برخی اصرار داشتند، پرهيز شد. امامان شيعه (ع) نيز به کرات با حکومتهای جور و ستم سازش کردند. آيا همه ترسو و ذليل بودند به غير از حضراتی که اخيرا دچار غيرت هسته ای شده اند؟
4- بد نيست خودتان را آماده کنيد، چون ممکن است در آينده نزديک که به نوعی پرونده هسته ای مسير حل و فصل را در پيش گرفت مجبور شويد آن طرف ديگر صفحه را بگذاريد و به جای دميدن در تنور غيرت، شجاعت و ايستادگی از ضرورت تدبير و حفظ مصالح نظام سخن بگوييد.
5- ضمنا بعضی وقتها برای سازش اصولی، مدبرانه و عزتمندانه دير می شود، و به ناچار رفتار ذليلانه و تحقير ملی جايگزين شعارهای سوپر راديکال می شود.