اين يكي از بزرگترين تفاوت هاي فرهنگي ما با غربيها (حداقل انگليسي الاصلها) است. اينجا كار عار نيست. از طرف ديگر لوله كش بودن هم دليل بي سوادي نيست. ميزان مطالعه افراد معمولي اينجا معمولا به مراتب بيش از تحصيل كرده‏هاي ماست. حقوق كسي كه كار بدني سخت مي‏كند از يك متخصص مي‏تواند به راحتي بيشتر باشد. اينجا پول به كسي مي‏دهند كه احتياج است نه الزاما كسي كه مدرك دارد. البته در آمريكا اوضاع متفاوت است و تحصيل كرده‏ها عموما پولدارند. من فكر مي‏كنم يك دليل آن، عدم وجود نظام طبقاتي و رعايت بيشتر حقوق بشر است (نظام سياسي آمريكا كاپيتاليسم است و از نظر حقوق بشر در كشورهاي غربي هم رتبه پاييني دارد). در ايران به نظر من نيروي كار استثمار مي‏شود (مخصوصا كارگران كارهاي سخت). در اينجا بناها از پولدارترين اقشار هستند. همسر يكي از دانشجويان دكتراي دختر در دانشگاه ما بنا بود (لازم به ذكر كه البته اينجا ازدواج زوري نداريم!!!) اينجا هر دانشجويي كه بتواند در رستوران كار بگيرد مورد تحسين همه است چه برسد به اينكه كسي به خاطر كارش تحقير شود.

شيرزاد:
فرمايش شما بسيار متين است. اما متاسفانه نگاه جوانهای ما به اين مسئله وقتی داخل کشور هستند با وقتی به خارج می روند به کلی تفاوت دارد. جالب اين است که برخی از آنها وقتی هم که بر می گردند حتی بدتر از قبل فکر می کنند و حاضر نيستند زير بار هر کار آبرومندانه ای بروند.

صد البته که چوپانی هم شغل شریفی است اما هوش و ذکاوت این فوق لیسانس های مهندسی برق را ببین که برای یک حقوق هفت هزار دلاری استرالیا وطن را رها کرده اند و به شغل شریف چوپانی و .. روی آورده اند. همین هایی که اگر اینجا یک مجموعه کشاورزی صنعتی رو بهشون پیشنهاد می دادی دادشون به هوا می رفت که من مهندس برقم منو چه به کشاورزی تو دنیا از تخصص من چه استفاده ها که نمی کنند و کذا و کذا. تازه با این حقوقِ توپ، توی ایران که نمی خواد زندگی کنه می خواد تو استرالیا زندگی کنه. یه استاد بسیار شریف داشتیم، به ما می گفت قبل از انقلاب تو دانشگاه، یه کم غیرت ملی هم یاد می گرفتیم اما شما امروز فقط یاد می گیرید اینجا بخورید بعد هم حق به جانب فرار کنید وبگید پول نفتمون بود حقمون بود. حالا حکایت این هاست که کلی سرمایه ی مملکت رو مفت هزینه ی خودشون کردند که بعد برن چوپون بشند اونم تو استرالیا.بازم به مرام اون جمعیت کثیر مهندسین برق ایران توی آمریکا که حداقل نمونه و شاخص ظرفیت های ما هستند و سرمایه های مملکت رو هرچند به بیگانه فروختند ولی دیگه به این فضاحت حیف و میل نکردند.
قربون هرچی فوق لیسانس مهندسی با کار و بار توپه!

با تشكر از پاسخ شما، اصل سخن من همين بود كه نگاه جوان ما تابعي از نگاه ديگرانه. ضمن اينكه جواني كه رفته به خارج و ديده حقوق چوپاني چقدره به جاي يك دليل دو دليل داره كه كار چوپاني نكنه. چون در ايران نه احترام خواهد داشت و نه پول. حداقل قبل از رفتن از پولش خبر نداشت!

واقعیت همین هست.یک مطلب غیر وابسته به متن شما ولی جالب. در مدتی که در یک کشور اروپایی کارتحقیقاتی میکردم هر مشکلی برای کارکنان انجا پیش میامد بلافاصله از رییس خود گلایه میکرد و مشکل را ناشی از بی لیاقتی او میدانست و سر آخر کار خود را از طریق او حل میکرد ولی هرگز به مثلا وزیر یا نخست وزیر کاری نداشتند. متاسفانه در ایران احساس میکنم هر کسی مشکلی برایش پیش میاید مستقیما انرا ناشی از نالایقی وزیر و دولت و...میداند و هرگز یقه رییس بالادستی خود را نمیگیرد. به نظر شما چرا اینگونه هست؟

aghai doctor mersiiiiiiiiiii