خبر از اين قرار بود كه دانشمندان روشي يافته اند كه به كمك انرژي هسته اي مي توان از آب هيدروژن گرفت و آن را به عنوان سوخت تميز به كار برد. اين خبر اضافه مي كرد قبلاً براي اين كار از انرژي ذغال سنگ استفاده مي شد كه به صرفه نبود و آلودگي زيادي هم ايجاد مي كرد.
فكر مي كنم بالاخره يك وقتي بايد بزنم به سيم آخر و با صرف چند ساعت زمان، مطلبي براي استفاده عموم در مورد قوانين اول و دوم ترموديناميك بنويسم تا روشن شود كه در اين قبيل اخبار نوعاً يك نكته مغفول براي فريب شنونده يا بيننده وجود دارد. فعلاً اجمال قصه اين است كه استفاده از هيدروژن به عنوان يك سوخت آرزوي ديرينه مهندسان است، چرا كه محصول سوختن هيدروژن، يعني تركيب آن با اكسيژن، چيزي جز آب نيست كه يكي از تميزترين تركيبات طبيعت است. اما دو نكته اساسي وجود دارد: يكي اينكه هيدروژن در دماهاي معمولي قابل فشرده سازي و حمل و نقل نيست و حجم زيادي دارد. علاوه بر اين قابليت انفجاري نيز دارد و خطرناك است. نكته دوم اين كه براي تهيه هيدروژن از آب بايد انرژي مصرف كرد و اين انرژي مصرف شده بيش از مقدار انرژي است كه بر اثر سوختن هيدروژن حاصل مي شود. قضيه تا اينجا شبيه داستان آن كسي است كه تخم مرغ را دانه اي يك تومان مي خريد، آن را مي پخت، رنگ مي كرد و سپس دانه اي 9 ريال مي فروخت. بعد هم ادعا مي كرد دكان مان رونق خوبي دارد اما نمي دانيم چرا ضرر مي دهيم!