خوب معلوم است اگر قرار باشد همه چيز اتوماتيك شود و زمان عبور ماشين ها بر مبناي محاسبه و كنترل مهندسي ترافيك انجام شود، پس آن مأمور محترم و افسر عاليرتبه چكاره اند؟ يكي دو ماه نگذشته بود كه وضع عوض شد. تابلوي ديجيتال يك چهارراه شلوغ بعد از كلي انتظار مثلاً از عدد 180 ثانيه به عدد 8 مي رسد و همانجا مي ايستد. اين طوري اعصاب راننده خط خطي مي شود و بايد ميخ به تابلو نگاه كند تا كي تصميم می گيرد از روي 8 تكان بخورد. بعد دور و بر را كه با دقت بررسي كنی، متوجه كلاه سفيد مأمور محترم خواهی شد كه به زبان بي زباني مي گويد: "ديجيتال ميجيتال كشكه، اينجا اصل ماييم".

اما چند شب پيش پديده اي ديدم كه بسيار برايم تعجب آور بود. ساعت حدود 9 شب بود كه معمولاً اغلب چهارراه ها خلوت است و مأمورين راهنمايي هم حضور ندارند. در يكي از تقاطع هاي مركز شهر تهران طبق معمول پشت چراغ قرمز توقف كردم و تابلوي ديجيتال زمان بندي هم مثل هميشه مدتي را روي عدد 8 ايستاد. اما هرچه دور و بر نگاه كردم اثري از پليس راهنمايي كه با دست آن را نگه داشته باشد نديدم. خيلي جالب است. مي گويند ترك عادت موجب مرض مي شود، نه فقط براي آدمها، بلكه براي تابلوهاي ديجيتال. ظاهراً مأموران محترم ترافيك نگران اند كه نكند راننده هاي تهران پررو شوند و توقع داشته باشند مطابق زماني كه تابلوي ديجيتال نشان مي دهد پشت چراغ قرمز بمانند. به همين دليل براي اينكه بد آموزي صورت نگيرد، حتي ساعات خلوتي چهارراه، بايد تابلو طوري عمل كند كه خداي ناكرده شهروندان فكر نكنند حساب و كتابي در كار است و برخي چيزها قابل تنظيم است.