"... کوچولو بشين پای راديو, نوبت چيه برنامه تو, ميگه من دارم ميام کوچولو, اخماتو واکن سلام کوچولو ..."
مجری اين برنامه, خانم وکيلی, از سالها پيش تهيه اين برنامه را به عهده داشته و آنقدر در فضای طبيعی, راحت و مادرانه با بچه ها حرف می زند که بدون ترديد آدم را می برد داخل فضای برنامه.

چند روز پيش حين رانندگی داشتم به اين برنامه گوش می دادم. خانم وکيلی از يکی از بچه ها که اسمش علی بود می پرسيد: "علی جون, تو چند تا دايي و خاله داری". می خواست به بچه ها ارتباطات فاميلی را آموزش دهد. علی جواب داد: "سيزده تا"! خانم وکيلی با تعجب گفت: اوو وه سيزده تا"، و چاشنی خنده بچه ها اضافه شد. بعد علی کمی فکر کرد و من من کنان گفت: " نه ده تا". کمی بعد دوباره گفت: "خوب هشت تا". خانم وکيلی گفت: "علی جون يه خورده فکر کن, ببين دايي و خاله را ميگم, شايد اونها پسر دايي هات هستند". علی هم که از خنده بچه ها خوشش آمده بود يک بار ديگر گفت: "شمردم خانم, شونزده تا"؛ که دوباره همه زدند زير خنده های بچه گانه. در اين حين دختر کوچولويي به اسم ترنم که خيلی فصيح و دوست داشتنی حرف می زند گفت: "خانم اگه اين شونزده تا دايي و خاله داره چطوری مامان مامانش اين همه را زاييده".

حين رانندگی به قدری از محاورات کودکانه و بی پيرايه اين بچه ها خنده ام گرفته بود که بی اختيار با صدای بلند وسط خيابان می خنديدم. شما هم يک بار که خيلی دلتان گرفته اين برنامه را امتحان کنيد.