محققين محترم پژوهشکده به تأسی از روش رئيس جمهور محترم هر روز يک کيسه, از نوع رنگی که داخل آن پيدا نيست, حاوی اغذيه مورد نياز از منزل می آورند. در آبدارخانه کوچک پژوهشکده که مساحت آن به هشت مترمربع نمی رسد يک ميز با 4 عدد صندلی پلاستيکی, يک يخچال برای نگهداری غذای محققين, يک دستگاه فر برقی (ميکروفر) و تعداد کمی ظرف و ظروف قرار دارد که محققين به نوبت از آن استفاده می کنند.
چندی پيش تنها نمکدان اين آشپزخانه که يک نمکدان کوچک شيشه ای با در زرد رنگ است غيبش زد, يعنی بچه ها آن را تک زده بودند. من هم که بفهمی نفهمی به غذای با نمک علاقه دارم ماندم بی نمک. در کنار اين آبدارخانه يک تابلوی سفيد و چند عدد ماژيک مخصوص قرار دارد که گهگاه پژوهش گران ضمن صرف غذا روی تخته چيزهايي می نويسند و بحث علمی می کنند. من به مناسبت عيبت نمکدان اين مطلب را روی تخته نوشتم.
بسمه تعالی
از برادر (يا خواهر) بی نمکی که مدتی است نمکدان پژوهشکده را برده و نياورده, تقاضامند است هر چه سريعتر "نمکدان بيت المال" را برگرداند, وگرنه سر و کارش با دولت اسلامی خواهد بود! ما که در اين روز و روزگار از هر نمکی محروم هستيم تنها چشممان به "نان" و "نمک" اين مکان مقدس است؛ آن را از ما دريغ مداريد.
شاعر می فرمايد:
گفتم: لب لعل نمکين ات بمکم يا نمکم؟ گفت: نمک
المحقق الاحقر- شيرزاد

بعد از نوشتن اين متن به دو ساعت نکشيد که نمکدان پيدا شد, آن هم در اتاق يکی دو تا از دانشجويان دکترا. چند روزی هم نمکدان داشتيم اما ... . بقيه اش شماه بعد