در اين سو نيز البته حسن وجود تک چهره هايي مثل آقای کروبی آن است که چندان مشکل تصميم گيری در جمع را ندارند و برای کاری نظير صدور بيانيه می توانند با تصميم شخصی و يا حداکثر با مشورت با تعداد کمتری از افراد, سريعاً به عرصه بيايند. اين کار هر چند ممکن است در مواردی مشکلاتی را به بار آورد, اما در موارد زيادی نيز طرف مقابل را آچمز می کند. در گذشته نيز به خصوص در مواردی که طرف قصه شورای نگهبان بوده, نامه ها و موضع گيری های آقای کروبی معادلات را تغيير داده است.
در مورد اخير، يعنی مسئله انتخابات مجلس خبرگان, شرايط کانديداها و نحوه بررسی صلاحيت آنها, آقای کروبی روی مطلب حقی دست گذاشته اند که لااقل در دو دوره اخير خبرگان منشأ انقلت ها و شک و ترديدهای زيادی پيرامون اين مجلس شده و باعث گشته که به مرور مردم از اين انتخابات فاصله بگيرند. در اينجا هدفم تکرار مطالب ايشان نيست و البته در موقعيت های مناسب حتماً در اين باره قلم خواهم زد.

اما يک نکته قابل تأکيد است و آن اينکه چه خوب شد که اين حرکت از آقای کروبی و روحانيون محترم شروع شد. حقش هم همين بود که خود آقايان در بيان اين خواسته منطقی, ملی و شرعی مردم ايران پيشقدم شوند. هر چند ما جسته و گريخته در نوشته ها و گفته ها به مشکلات مرتبط با انتخابات خبرگان زياد پرداخته ايم؛ اما چه بهتر که ورود رسمی به اين عرصه با روحانيون محترم باشد تا بعداً شائبه های ضديت با روحانيت و امثال اين نکات پديد نيايد.

يکبار ديگر توصيه مي کنم نامه آقای کروبی را که تيتر اول روزنامه شرق يکشنبه 15/8/84 بود با دقت مطالعه کنيد.