مشکلات ما به مسايل فردی مان ختم نمی شود. بسياری از گرفتاری های مردم ريشه اجتماعی دارد. حساب کنيم مثلاً در همين يک ماه گذشته چه تعداد از شهروندان بر اثر بلاهای مختلف جان خود را از دست دادند و چشمهای اشکبار يتيمان شان را گذاشتند و رفتند. چه تعداد بر اثر مشکلات بهداشتی و ندانم به کاری های عمومی به بيماريهای صعب العلاج دچار شدند. چه تعداد از خانواده ها هشت شان گرو نه است و در تأمين حداقل های معيشت درمانده اند. چه تعداد از آدمها بر اثر فساد و انحراف دچار بيماريهای گوناگون روحی اند. چقدر آدمها بر اثر فقدان اخلاق صحيح اجتماعی بی جهت به خون هم تشنه شده اند. و ...

جامعه گرفتاری داريم. موجی از نگرانی نسبت به آينده همه مردم را فرا گرفته است. هرکس به ما می رسد يک سئوال دارد و آن اينکه "وضع چه می شود؟" تازه بعد از چند ماه, يک عده سر حساب شده اند که چه بلايی بر سر کشور آمده است. اول کار همه زخمشان گرم بود و چيزی حس نمی کردند. حالا که آبها از آسياب ريخته است آنها که کمی عقلشان می رسد نگران ماجراجويی های مديران صفر کيلومتر و شعاری هستند.

کافی نيست که شبها دست به دعا برداريم و حل يکی يکی مشکلات افراد خانواده های درمانده را از خدا بخواهيم. خداوند يک بار به ما نعمت عقل داده که در اين چاله ها نيفتيم. اين نمی شود که در اوج نياز به تعقل و رفتار حکمت آميز پی دلمان برويم و عنان اختيار کشور را به دست طوفان خوادث بسپاريم و حال بخواهيم خداوند عوارض کرده های خودمان را يک به يک جبران کند.

همه مان از خدا بخواهيم که بيشتر عقلمان دهد, يا بيشتر کمک مان کند که از عقل خداداد استفاده کنيم. از او بخواهيم در اين شبهای مبارک يک عقل بی غل و غش هم به قدرتمندان کشورمان بدهد تا کمتر با سرنوشت اين مردم فلک زده بازی کنند. از او بخواهيم کشورمان را در آتشی گرفتار نکند که حاصل آن ذلت و خواری و بدبختی برای همه مردم است. آمين.