"ناظران سياسی ديروز در حالی مذاکرات رايس را که همچون گذشته با پيامهای دوگانه تأييد خط مذاکره هسته ای و تکرار خط تهديد تهران همراه بود, اتفاقی غيرمنتظره خواندند که برای تصميم گيران سياسی تهران اين اتفاق در چارچوب معادله روابط دو سوی آتلانتيک امری قابل پيش بينی بود."

خداوکيلی اين طور چيز نوشتن ظلم به خواننده است. او بايد هر جمله که از چندين گزاره تشکيل شده را سه بار از اول تا آخر بخواند تا ببيند منظور نويسنده چيست. آخرش هم می فهمد که ای بابا, چيز مهمی نبوده است. من عمداً يک تکه از روزنامه ايران را انتخاب کردم که شائبه هيچ قصد و غرضی در آن نباشد, روزنامه ای سنگين و رعايت کننده موازين ژورناليستی. همان چند جمله بالا را اين طوری هم می شد نوشت:
"مذاکرات ديروز رايس همچون گذشته با پيامهای دوگانه خط مذاکره هسته ای و تکرار خط تهديد تهران همراه بود. ناظرين سياسی اين مذاکرات را غيرمنتظره خواندند. اما برای تصميم گيرندگان سياسی تهران اين اتفاق در چارچوب معادله روابط دو سوی آتلانتيک قابل پيش بينی بود."

جوان تر که بودم متون قلنبه سلنبه بعضی مقالات يا کتابها را می خواندم و چيزی سر در نمی آوردم. مثل خيلی از دوستان جوان اين را حمل بر بی سوادی و کم بودن قدرت درک خودم می کردم. بعدها که اندکی با ويراستاری آشنا شدم دريافتم که ای عجب, حتی بسياری از آدمهای سرشناس آنقدر غلط و درهم و برهم می نويسند که آدم معمولی حق دارد چيزی از آن نفهمد. بايد خودشان را به نوشته شان سنجاق کرد تا توضيح دهند منظورشان چيست. اين که روزنامه ايران بود, وای به بقيه.

اگر اهالی قلم کمی بيشتر برای وقت خوانندگان خود ارزش قائل باشند قادرند با تميزتر نوشتن به آنها کمک کنند در مدت کمتر مطالب بيشتری بخوانند.