جلسه آن روز صبح در واقع به شكل فوق‌العاده برگزار شد. سعي داشتم بحث دوطرفه باشد. بيشتر شركت‌كنندگان در جلسه جوان و دانشجو بودند. اول جلسه آنها سخت به حرف مي‌آمدندو من به ناچار خودم بيشتر صحبت مي‌كردم. كم كم عده زيادتر شد به‌طوري كه سالن جلسات با حدود 50 صندلي تقريباً داشت پرمي‌شد. هرچه رو به آخر جلسه مي‌رفتيم، بچه‌ها بيشتر سؤال مي‌كردند و حرف مي‌زدند.
يكي از سؤال‌هايي كه بيشتر مورد بحث واقع شد در اين مورد بود كه آقاي دكتر معين چگونه مي‌خواهد با مجلس هفتم چالش كند. اين سؤال را به طور مكرر در جاهاي ديگر نيز از ما مي‌پرسند. معمولاً يك جوابي كه من به اين سؤال مي‌دهم اين است كه معين برخلاف ساير كانديداها با صراحت و شفافيت در مورد همكاران آينده خود سخن گفته است. او معاون اول و سخنگوي خود را معرفي كرده و گروه‌هاي حامي وي كاملاً مشخص و معين هستند. علاوه بر اين در مورد استفاده از زنان، اقوام و محذوفين سياسي در كابينه خويش نيز متعهد شده است. بنابراين برخلاف ديگران كه تنها چهره شخص كانديدا معرفي شده و معلوم نيست فرداي پيروزي احتمالي با چه كساني مي‌خواهند كاركنند، مجموعه كابينه و تيم همراه معين از همه مشخص‌ترند. بنابراين ترديد نمي‌توان روا داشت كه رأي مردم به دكتر معين به معناي رأي به مجموعه برنامه‌ها و افكار او و حاميانش و نيز مجموعه تيمي كه با او مي‌خواهند كار كنند، مي‌باشد. با اين تعبير بايد از هم‌اكنون اعلام كنيم كه در صورت پيروزي دكتر معين، مردم پيشاپيش به كابينه و تيم همراه او نيز رأي داده‌اند. در اين صورت به صلاح مجلس هفتم است كه باتوجه به اما و اگرهاي موجود، به كابينه‌اي كه مستقيماً از مردم رأي اعتماد گرفته است رأي دهند و كشور را دچارمشكل نكنند. بنابراين به جرأت مي‌توان گفت معضل چالش‌ با مجلس به چند و چون پيروزي دكتر معين و اصلاح‌طلبان پيشرو در انتخابات بستگي دارد و تصور نمي‌كنيم مجلس هفتم در چنان شرايطي وضعيتي مشابه روزهاي نخست تشكيل خود داشته باشد.
افزون بر نكته فوق اين توضيح را نيز اضافه كردم كه اگردر هر حال كساني در مجلس هفتم نخواهند واقعيت‌هاي موجود در عرصه سياسي وا جتماعي كشور را به رسميت بشناسند و درصدد مقابله با دولت معين برآيند، كار چندان دشوارتر از وضعيتي كه خاتمي در برابر مجلس پنجم داشت نيست و با كار سياسي سازمان يافته ما قطعاً در موضع برتري نسبت به آنها قرار خواهيم داشت. مضافاً اينكه اكنون هم ما قوي‌تر و منسجم‌تر از گذشته‌ايم و هم مجلس هفتم حتي در مقايسه با مجلس پنجم فاقد تعداد كافي از چهره‌هاي برجسته‌اي است كه امكان تقابل شديدي را به او بدهد.
بعد از نهار و نماز آماده شديم براي رفتن به مرند. آن روز يكي از آن سردردهاي زهرماري عارض من شده بود. يكي دو قرص مسكن قوي هم خوردم و به‌شدت دچار ضعف شده بودم. سخنراني مرند در مسجدي تقريباً در مركز شهر برقرار بود. شبستان مسجد تا نيمه پرشده بود، حدود سيصد چهارصد نفري حاضر بودند. چندتايي از خانم‌ها در يكي از اتاق‌هاي كنار شبستان صحبت‌هاي من را گوش مي‌كردند. متأسفانه در جلسات بعضي از شهرستان‌ها هنوز امكان حضور مستقيم خانم‌ها در همان محلي كه سخنران صحبت مي‌كند وجود ندارد، به‌خصوص جلساتي كه در مساجد برگزار مي‌شود.
من به صراحت به برگزاركنندگان جلسات پيشنهاد مي‌كردم كه لااقل جايي كه خانم‌ها قرار گرفته‌اند، پرده را كمي بالاتر بزنيد تا آنها هم سخنران را ببينند و حس كه كنند در جلسه حضور دارند. نكته جالب آن است كه وقتي مراسم تمام مي‌شود خانم‌هايي كه هستند مي‌آيند بيرون و همراه مردانشان به حركت درمي‌آيند. اما من نمي‌دانم چه حكمتي است كه در مسجد و آن هم در غيرموقع نماز بايد پرده‌نشين باشند. به هر حال زياد نمي‌شود به پروپاي اين‌گونه مسائل پيچيد. بخشي از اين چيزها به مرور زمان حل مي‌شوند. كما اينكه در برخي جلسات نيز خانم‌ها در گوشه‌اي از سالن محل سخنراني حتي در مسجد و حسينيه مستقر شده بودند و اعتراضي هم نبود.
صحبت‌هايم در مرند كم‌و بيش مشابه‌ جاهاي ديگر بود. البته در ريزه‌كاري‌ها و مصاديق ارائه شده هيچ دو سخنراني مثل هم در نمي‌آيد، اما در كليت بحث به هر حال نكات مشترك هستند. موقع اتمام سخنراني و بيرون آمدن از مسجد طبق معمول تعدادي از مستمعين دوشادوش من راه مي‌آمدند، برخي ابراز لطف مي‌كردند و برخي سؤال‌ها و بحث‌هايي داشتند.
آمديم سوار شويم به قصد شبستر كه چشمم افتاد به پيرمرد پينه‌دوزي كه همان دم مسجد بساطي داشت و لوزام كفاشي مي‌فروخت. تعداد زيادي نيز بندكفش آويزان كرده بود. مدت زيادي بود كه بندكفشم ريش‌ريش شده بود و تكه‌تكه كنده مي‌شد. منظره كفش‌هايم به همين خاطر خيلي نامناسب شده بود، هرچند مرا مطمئن مي‌كرد كه موقع برگشت از سخنراني صاحب‌ كفش‌هايم هستم! هر چه خواستم بگذرم ديدم نمي‌شود. بندكفش‌هاي حاضر و آماده به من كه مدت‌ها بود از دست اين داود كرمي حتي فرصت يك كفش خريدن هم نداشتم، چشمك مي‌زد. با خود گفتم تا ماشين حاضر شود سريع يك جفت بندكفش برمي‌دارم. از دسته بندكفش‌هاي آويزان اولي را كشيدم.‌خوب بود و به كفش‌هاي من مي‌خورد. خواستم بعدي را بردارم، هر كدام را مي‌كشيدم يا خيلي كوتاه بود، يا خيلي بلند. تا آمدم به خودم بجنبم ديدم جماعتي كه براي سخنراني من آمده بودند دور من و پيرمرد كفاش حلقه زده‌اند و طبيعتاً جمع شدن آنها عده ديگري را هم به محل جذب مي‌كرد، مثل اينكه در كانون جمعيت اتفاق مهمي در جريان است! بالاخره بعد از يكي دو دقيقه بندكفش دوم پيدا شد. حالا از اطراف ملت تعارف مي‌كردند تا پولش را بدهند، پيرمرد كفاش هم هاج و واج به تركي با من تعارف كرد. هر طوري بود يك پانصدي كه از قبل دستم بود دادم دستش. هنوز هاج و واج بود، گفتم بقيه‌اش، بلافاصله يكي دو تا دويستي زهوار دررفته به من پس داد و ماجرا ختم شد. به شوخي به دوستان گفتم بالاخره بايد معلوم شود كه يك اصفهاني از او خريد كرده يا نه؟