بنده حقير بايد با هزار ترس و لرز از او مرخصي بگيرم تا در اين روزهاي شلوغ پلوغي كار تبليغات يك روز را هم به كارهاي ديگر خودم برسم. اوايل سخنراني‌ها كه من سخت درگير كارهاي تحقيقي خودم در مركز از طرفي و اشتغالات روزنامه از طرف ديگر بودم با اوقات تلخي گفت من ديگه اسمتو به كلي از ليست سخنران‌ها خط زدم، تا آخر هم باهات كاري ندارم. بعد هم چند روزي با من قهر كرد. من هم خداخواسته به كارهاي خودم رسيدم. اما معلوم بود كه بالاخره دوباره سراغ من مي‌آيد. هر چه بود دوباره آشتي كرديم اما به قيمت آنكه چهار نعل داريم مي‌دويم.
كار داوود منحصر به فرد است. شوخي نيست سازماندهي اين همه سخنراني در شهرهاي مختلف و استفاده بهينه از نيروها در عين اينكه هر لحظه يك اتفاقي مي‌افتد و برنامه‌هايش به هم مي‌ريزد. در انتخابات رياست جمهوري سال 80 بچه‌ها بيلان دادند كه قريب به 950 سخنراني در اقصي نقاط كشور داشتند. مديريت آن كار عظيم هم با داوود كرمي بود. آن زمان نيز فضاي دو سه ماه مانده به انتخابات يك نوع سردي خاص داشت و كشاندن مردم به پاي صندوق رأي چندان هم كار آساني نبود. صداوسيما در آن زمان در يك بازي تقريباً 9 به يك به كار «مقدس» تخريب دولت مي‌پرداخت، چون 10 تاكانديدا بودند كه سياست تبليغاتي 9 تاشان طبيعتاً مي‌بايست انتقاد به دولت خاتمي باشد. روند دلسردي مردم نيز از اواسط سال 79 كه بحران توقيف فله‌اي مطبوعات به وقوع پيوسته بود، آغاز شده بود. به هر حال تنها رسانه‌اي كه داشتيم همين رفتن به ميان مردم و برخورد چهره به چهره بود.
در آن سال من خودم جزو ركورددارهاي تعداد سخنراني بودم. نمي‌دانم سومي بودم يا چهارمي. تمام ارديبهشت و خرداد سال 80 را به دور بودم. بعد هم دستمزدم اين شد كه بلافاصله بعد از انتخاب مجدد آقاي خاتمي ما در كميسيون آموزش و تحقيقات مجلس ششم انتخابات هيأت رئيسه داشتيم كه من رأي نياوردم و از رياست كميسيون رفتم كنار. معلوم شد در همان مدت يك عده ديگر كارشان لابي بود كه بگذارند توي كار ما و ما هم كه سرگرم يك كار ديگر بوديم. از سخنراني‌هاي آن سال خاطرات زيادي داشتم كه متأسفانه وقتي براي ثبت آنها نبود.
در پشت صحنه اين سخنراني‌ها كار خستگي‌ناپذيري است كه برخي دوستان جوان يا نيمه جوان مشاركت براي راه انداختن سخنران‌ها و تهيه بليت يا ماشين و راننده براي آنها انجام مي‌دهند. بچه‌هاي گمنامي مثل سيدباقر نبوي، شمس‌آبادي و كسان ديگري كه شايد من در سفرهاي خودم با آنها تماسي نداشتم. گاهي روزها سيدباقر از 5 صبح تا نيمه شب در فرودگاه مستقر است، به هر دري مي‌زند تا براي سخنران‌ها بليت تهيه كند. شايد در بيش از نيمي از برنامه‌ها همان روز قبل معلوم مي‌شود كه بايد كي كجا برود. او يا شمس‌آبادي مشتري ثابت ليست انتظارها هستند البته به اسامي سخنران‌ها. يك روز درد دل مي‌كرد كه: اين اصولگرايي اخلاقي مديران مشاركتي كشت ما را، هر كدام يك جا نفوذ دارند اما هيچ كدام درست مايه نمي‌گذارند تا ما بتوانيم چهار تا بليت تهيه كنيم. سيدباقر بچه شمال و دبير فيزيك است، كارش هم بد نيست. وقت‌هاي اضافه‌اش را براي مشاركت كار مي‌كند و با تمام شدن كلاس‌ها هر روز به اندازه چند روز براي موفقيت اصلاح‌طلبان كار مي‌كند.
وقتي اين شور و شوق تمام ناشدني را مي‌بينم خيلي اميدوار مي‌شوم. كم و بيش دارد باورم مي‌شود كه ما پيروز نهايي اين عرصه هستيم. ديگران در ستادهاي انتخاباتي‌شان همه جور نعمتي ديده مي‌شود اما تصور مي‌كنم حسرت يكي از نيروهاي مؤمن و كارآمد ما دارند. در ستادهاي انتخاباتي شهرستان‌ها نيز نظاير اين امر به وفور ديده مي‌شود. اگر توفيق داشتم در مورد آنها اشاراتي مي‌كنم.