مثل اينكه همه منتظر يك نام بودند، يك علم و يك نشانه، تا راه بيفتند. من چند روز پيش گله كردم از آن طاعون‌زدگي كه گويي تمام خون و نشاط را از رگ‌هاي مردم خارج ساخته است و آنها را بي‌جان، بي‌حركت, منفعل و مأيوس از ظهور اميد ساخته است. اكنون دارد باورم مي‌شود كه اميدهايي هست، اميدهايي كه خيلي هم جدي است. كمي همت مي‌خواهد و حركت. فقط دو هفته‌اي باقي مانده است،‌زماني كوتاه اما حساس و سرنوشت‌ساز.

در گوشه‌وكنار شهرها مي‌بينم همان اخگرهايي كه آتشگيرانه شعله‌هاي عظيم اجتماعي هستند فروزان شده‌اند و دارند تلاش مي‌كنند تا حرارت وجودشان را تكثير كنند. فقط بايد اميد داشت و جدي بود. موفقيت بسيار محتمل است اما تلاش سختي مي‌خواهد. امواج مردمي به راه خواهد افتاد اما در شروع، نيروي ده‌ها مرد مرد مي‌خواهد. كاري سترگ در پيش داريم و هر لحظه موقعيتي است و سرمايه‌اي خطير كه نبايد ارزان از دست داد.

هر يك از سفرها كه مي‌روم و حشر و نشر با بچه‌هاي شهرستان‌ها براي خودش عالمي دارد و خاطراتي ماندني. گاه دوست دارم نكاتي بازگو كنم و گاه حس مي‌كنم شايد در قالب سفرنامه‌هاي تكراري لطف چنداني براي خوانندگان نداشته باشد. موقعيت‌هاي زيادي پيش مي‌آيد كه بايد در آنها بود و حسشان كرد. كار سختي است ثبت و ضبط درست و كامل ديده‌ها و شنيده‌ها و روحيات زنده‌اي كه در بطن آنها جاري است. از هم‌اكنون نيز برايم روشن است كه بسياري از دست- نوشته‌هاي كوتاه‌ را هرگز فرصت تدوين و تفصيل دست نخواهد داد و به مرور جزئيات آنها فراموش مي‌شوند مگر بخشي از لطايف ماندني.

در اين يكي دو هفته گرماي نه چندان سخت بندرعباس را چشيدم كه با محبت خالصانه بچه‌هاي بندر همراه بود و آبشارهاي آرامش‌بخش لطف‌ آنها. به شهرهاي با صفاي ازنا و بروجرد در استان لرستان رفتم، در ايلام رنج كشيده حضور داشتم، در جمع پر شور دانشجويان و فعالان سياسي كرمانشاه جاي گرفتم و بالاخره يكي دو روز را در جمع صميمي و كويري يزدي‌ها و اردكاني‌ها صحبت كردم،‌ سه چهار روزي را در آذربايجان سبز حضور داشتم و اين داستان همچنان ادامه دارد. گفتني‌ها از مردم هر كدام از اين خطه‌ها كه نمونه‌اي از ملت بزرگ ايران هستند در مجال اين مقال نيست. آنچه براي من محسوس است قدرشناسي و معرفت مردم در جاي جاي شهرهاست كه گاه به پاس قدم‌هايي كوچك كه در مجلس پيش برداشتيم و سخن‌هايي كه احساس مي‌كنند بخشي از حرف دل آنها بوده است، آنچنان سپاس و ستايش بي‌رياي خود را به انسان اهدا مي‌كنند كه به هيچ‌وجه خود را لايق آن نمي‌دانيم.

* اين روزها مطلب براي گفتن زياد است. با اجازه شما و جناب سردبير مطلب را تا اطلاع ثانوي هر روزي مي‌كنم.