مسابقه معمولاً در حاشيه باغچه خاكي نهال‌كاري شده ته مدرسه انجام مي‌شد كه آن زمان با چشم بچگي به نظر ما يك جنگل انبوه مي‌آمد. به اين محوطه مي‌گفتيم «قلمه‌ها». معمولاً دور دونفري كه كشتي مي‌گرفتند حائل مي‌شديم تا به كمك درخت‌هاي نورس صحنه از چشم ناظم مدرسه پنهان بماند. يادم مي‌آيد كه يكي از مهيج‌ترين كشتي‌ها بين «دهقان» و «خيرمند» بود كه فكر كنم هر دو بعد از دوران ابتدايي تحصيل را رها كردند. معمولاً ضمن مسابقه كار به رجزخواني و ناسزا هم مي‌كشيد. دو طرف قرمز و برافروخته مي‌شدند و اغلب با پيراهن و شلوار خاكي و جر خورده به خانه برمي‌گشتند و حتماً كتكي هم آنجا نوش جان مي‌كردند.

يك اتفاق جالب حين كشتي كه در آن از تمام فنون دعوا هم استفاده مي‌شد، مسأله‌اي بود به نام «نامردي». آن زمان، هنوز كلمه فول يا خطا را ياد نگرفته بوديم. گاهي يكي از طرفين مبارزه مي‌پريد مثلاً گردن طرف مقابل را مي‌گرفت و بناي كشيدن يا فشار دادن را مي‌گذاشت. در اين موارد حريفي كه در آستانه شكست بود با تمام قوا فرياد مي‌زد: «ول كن، ول كن، گردن نامرديه!» و جالب اين بود كه حريف اغلب وقتي اين حرف را مي‌شنيد كه با اعتراض تماشاچيان طرفدار رقيب همراه مي‌شد تحت تأثير فريادهاي «ول كن نامرد»، طرف مقابل را رها مي‌كرد تا به او نگويند كارت نامردي بود! در آن روزگار هيچ قرار و قاعده‌اي جايي نوشته نشده بود كه ما بدانيم گرفتن كدام عضو مصداق «نامردي» است و استفاده از كدام فن، «مردي» به حساب مي‌آيد. در اين وضعيت يك وقت مي‌ديدي گرفتن زير يك خم يا دو خم حريف هم با فريادهاي «ول كن نامرديه» روبه‌رو مي‌شد و در عالم بچگي كشتي‌گيري كه در موقعيت برتري قرار داشت به خاطر جوسازي و شلوغ بازي ديگران از موقعيت خود دست مي‌كشيد.

اين را به تفصيل گفتم تا برسم به موقعيت فعلي خودمان. داستان به روايت حقير از اين قرار است كه بعد از انتخابات مجلس هفتم كه ما با نامردي مطلق حريفان اصولگرا خاك شديم، دوباره اندك اندك تنور مبارزه سياسي گرم شد. چند ماه بود كه دور هم مي‌چرخيديم تا براي اين روزهاي اوج هماوردي خود را آماده كنيم. همان طور كه قابل پيش‌بيني هم بود در حساس‌ترين زمان، شوراي نگهبان از فن معروف «ردصلاحيت» (كه نمي‌گويم حاكي از جوانمردي است يا نامردي، قضاوتش با خودتان و عموم مردم ايران) استفاده كرد. اما خوشبختانه شرايط با اوضاع مظلومانه سال 82 فرق داشت و آنها نتوانستند با اين به اصطلاح «گردن‌گيري» ادامه كشتي را مديريت كنند.

شواهد نشان مي‌داد به دليل استفاده مكرر از يك فن نامردي (به قول امروزي‌ها خطا) صحنه تبديل به مسابقه بي‌معنايي مي‌شد كه قطعاً با سروصدا و اعتراضات تماشاچيان روبه‌رو مي‌گرديد. به هر حال از آنجا كه استفاده از فن خطا آخر و عاقبت ندارد آقايان مجبور شدند در اولين فرصت و با اولين اخطار گردن حريف را رها كنند و به مبارزه‌اي منطقي‌تر تن دهند. طبيعي است كه براي حفظ حرمت، يك ژستي هم بگيرند كه ما زورمان مي‌رسيد اما لطف كرديم اين دفعه را فرصت داديم ببينيم چه كار مي‌كنيد. غافل از آنكه در چنين فضايي ما به عنوان حريف تازه نفسي كه روحيه گرفته وارد عرصه مي‌شويم و قطعاً در شرايط بهتري به مسابقه ادامه مي‌دهيم.

موج ناشي از نظر اوليه شوراي نگهبان و عدول از اين نظر به دليل واقعيت‌هاي موجود در عرصه هماوردي، آنچنان در اين دو سه روز كشور را به وجد آورده كه اصلاً قابل پيش‌بيني نبود. حالا راست راستي زير دوخم حريف دست ماست و بايد با يك ياعلي آن را بالا بكشيم تا امتياز حسابي بگيريم اما حكايت اينجاست كه درست در چنين اوضاع و احوالي شگرد قديمي بچه‌هاي رند مدرسه ما كه در آستانه خاك شدن بودند دارد رو مي‌شود. يك دفعه سر اين بزنگاه از اين طرف و آن طرف داد مي‌زنند: «نامرديه» وقتي مي‌پرسيم آخه چه جور نامرديه؟ مي‌گويند: «اين استفاده از حكم حكومتي است كه شما گفتيد قبول نداريد.»!

حالا آقاي معين در حالي كه زير دوخم حريف را گرفته مانده است هاج و واج كه نكند مرتكب نامردي شود. قضيه شده است مثل نجابت‌هاي آقاي خاتمي كه تا مي‌گفتند خلاف مصالح نظام است، دست و دلش مي‌لرزيد كه نكند به نظام لطمه‌اي وارد كند. مزه‌دار اينجاست كه در اين يكي دوروزه رسانه‌هاي راست و برخي روزنامه‌ها فهميده‌اند كه انگار اين موضوع بد چيزي نيست و اين امكان وجود دارد كه با كمي سر و صدا كه اين «نامرديه» و آن «حكم حكومتيه» حريف در آستانه امتياز گرفتن را مفت و مسلم از صحنه خارج ساخت. اين است كه مرتب اصرار دارند بگويند آقاي معين با حكم حكومتي و با «عنايت خاص» در موقعيت بهتري قرار گرفت. از آن طرف هم صرف نظر از برخي دوستان كه نجابت‌شان ما را كشته و نگرانند كه «يك وقت آقاي معين اصول خودش را زير پا نگذارد»، عده ديگري هم كه از اول مي‌خواستند بازي را چپه كنند و كاري كنند كه اصلاً مسابقه پرشوري اتفاق نيفتد اصرار دارند كه «اگر معين بيايد نامردي كرده».
اين صحنه‌اي است كه فعلاً با آن روبه‌روييم.

ما هم به عنوان يك تماشاچي به آقاي معين عرض مي‌كنيم: «اخوي اول كار است، از اين بند و بساط‌ها زياد اتفاق مي‌افتد. اگر زير دوخم را گرفتي ترديد نكن‏‏, بگير و بكش بالا. دير بجنبي زير دوخم خودت را مي‌گيرند. از اين مچ‌گيري‌ها زياد اتفاق مي‌افتد كه بگويند شما كه اين را گفتي حالا اين كار را بايد بكني و آن كار را نبايد بكني. توي اين كشمكش بالاخره چهار نفر هم آدم را مسخره مي‌كنند، يك جايي هم ممكن است دكمه پيراهن‌مان كنده شود. مواظب باش مفت و مسلم موقعيت برتري را كه در بازي به دست آورده‌اي از دست ندهي. فرصت‌ها هميشه تكرار نمي‌شوند. شما زير دوخم را محكم بگير، بگذار هر چه دلشان مي‌خواهد بگويند نامردي بود. بعداً مي‌شود فهميد علت اين فريادها چه بوده است.»

خداوكيلي بد مي‌گويم من؟