با سلام مجدد
ممنون از پاسختان
آقای شیرزاد من نوشته هایم را در حالتی بسیار عصبی نوشته بودم. به من حق دهید. اما هنوز هم یک سوال مثل یک غده در سرم نیشتر میزند. من واقفم که دوره 8 ساله آقای خاتمی برای ایران یک دوره ارتقا سیاسی و فرهنگی محسوب میشود. به قول یکی از این سایت های خارجی ( به نظرم بی بی سی) نامه مقام رهبری به شورای نگهبان نشان داد ایران مسیر غیر قابل بازگشتی را از خرداد 76 تا کنون پیموده است. اما میدانید چقدر از انرژی فعال جامعه ما در این راه صرف شد؟ شما فیزیکدان هستید و بخوبی میدانید باز گرداندن انرژی صرف شده چندان ساده نیست . معتقدم خود اینها هم شعار اصلاحات را باور کرده اند. شاید بخوبی داریم میبینیم. ولی آقای شیرزاد در دوران آقای خاتمی آبروی کشور ما هزینه برخوردهای دوجناح شد. از کلمه نظام برخلاف رسانه های ملی استفاده نمیکنم چون معتقدم نظام فقط داشتن ثبات نیست بلکه نظام صحیح پویا و رو به جلوست . و این همانی است که به نظر من در این دوره هشت سالهوجود نداشت زیرا دو ظرف بیشتر به هم تاخنتد و آنچه این وسط قربانی شد نام ایران و ایرانی بود. یکی از نمونه هایش این هیاهوی اتمی است.باز شما فیزیک دان و در عین حال شخصیت سیاسی هستید ( از این کلمه رجل سیاسی بواقع بیزارم). بخوبی میدانید بحث فعالیت های هسته ای ایران شده یک جنگ جناحی. اگر آن جناح تنها بود کار به اینجا نمیکشید. باز میدانید زمینه های بسیاز زیادی وجود داشت که اگر نصف برتامه های هسته ای سرمایه گزاری میشد حال کشوری بس پیشرفته تر داشتیم. خودمانیم بودجه تحقیقاتی دانشگاه ها با سازمان انرژی اتمی همخوانی دارد؟
متاسفم ولی به این اعتقاد رسیده ام که برای توسعه همه جانبه توسعه سیاسی یک لازمه نیست. چین را ببینید. هنوز هم یک جامعه توتالیتر به حساب میاید. اما یکی از کشورهای رده اول در توسعه اقتصادی است. میدانید از کی این وضع آغاز شد؟ از وقتی انرژی جامعه دیگر صرف انتقاد از حاکمیت نگردید. این هشت سال برای من یکی یک ثمره داشت. به این اعتقاد رسیدم که سیاست کار سیاسیون است. برای من حال ثبات اجتماعی و قدری هم فضای باز تحقیقاتی کافی است.
موفق و پیروز باشید.

آری
این چنین بود که
بعد از مدتها کوی دانشگاه از خوابی سنگین بیدار شد...
امشب باز صدایی آشنا به گوش می رسد:
"یار دبستانی من...."

استاد؛
دانشجو باز بر آن است تا شعار شما را زمزمه کند:

" بگذار اضافه كنم كه مي‌توان بپا خاست. هنوز آتش آرمان‌خواهي ما كاملاً فرونخفته است. دريغ كه بنشينيم.
«گاه سفر آمد برادر، گام بردار» "
...

با سلام و عرض درود
اظهار همدردی صمیمانه مرا بپذیرید. خدایم شاهد است دیشب بعد از خواندن همه روزه اخبار در رسانه های اینترنتی، آنچنان از خود بیخود شدم که گفتم دیگر هرچه شود برایم اهمیتی ندارد. اگر من بر خودم فرمان میرانم من یکی رای نمیدهم.
خوب مقاله شما هم در شرایطی کم و بیش یکسان نگاشته شد. ولی خوب بعد از بازگشت مجدد شرایط روحی لطف نموده به این گفته نظر دهید:
با اینکه انچه پیش آمد افسوس همه را برانگیخت و تا آنجا این آش شور بود که خان را هم بی نصیب نگذاشت (لطفا نامه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق به شورای نگهبان را در سایت بازتاب بخوانید )اما چندان هم دور از انتظار نبود. معین محبوب است. آنهائیکه در وزارت علوم به هر نحوی در دوران وی بوده اند بخوبی میدانند اهل باج نیست. فکرش کار میکند و طرح قابل قبولی در دوره مسئولیتش ارائه نموده است. آز مخالفان جدی گسترش دانشگاه آزاد بوده است. کدام یک از اینها وی را صاحب صلاحیت میگرداند؟ البته اگر قرار باشد دلیلی بر رد صلاحیت وی ارائه شود (که هیچ لزومی بر آن نمیبینند) میگویند حامیان وی مشارکت بوده اند و یا خاتمی را معاون اول معرفی نموده بود. ولی من و شما خوب میدانیم اینها دلیل سوم یا چهارم هستند.
اما اصل حرف من اینجاست که آقای شیرزاد با آمدن دکتر معین هم اتفاق خاصی نمی افتاد. الان دمتهاست شعار اصول کرایان این است که بگذارید ما هم یک بار امتحان کنیم. در شهر تهران موفقیت مارا دیده اید.
من چندان هم از موفقیت آنها ناراحت نمیشود. به نظر من برای ما راهی جز آن نمانده که حضرات خودشان آنچه را دارند به ظهور برسانند تا شاید دیگر حرفی برای گفتن نماند. میدانم سخن من چه عواقبی دارد. آلان در خارج از ایران گرگان به انتظار نشسته اند.رسما هم اعلام میکنند. باکی هم ندارند. شاید تنها جلودارشان مشکلاتی است که در عراق برایشان پیش آمده. خوب در مقابل مردان دفاعی ما هم تاکتیک جنگ نامتوازن را دارند که حتما موفق است! ببینید آقای شیرزاد مسئولان ما میگویند آمریکا در عراق به باتلاق افتاده است. بگذارید من اماری از این باتلاق را برایتان باز گویم. تا به امروز در عراق قریب 150000 نفر جان باخته اند. آمار آمریکا از این تلفات 600 نفر بوده است. آیا نسبت آعداد را میبینید. در عوض امریکا و انگلیس تمامی قرارداد های نفتی و غیر نفتی عراق را برای نمیدانم چندین دهه ربوده اند. ببینید من اصلا غربگرا نیستم ولی دلم برای کشورمان میسوزد. ارائه کنندگان طرح جنگ نامتقارن الگوئی شبیه عراق را در سر دارند. ولی خواهش میکنم خودشان نظری هم به واقعیت های عراق داشته باشند. الان در مجلس سیاستگذاری خارجی آمریکا بحث تجزیه عراق مطرح است.
از اینها بگذریم آیا عزیزان مسئول ما نظری بر دور تا دور ایران - اکرائین قرقیزستان گرجستان و اخیرا ازبکستان دارند؟
خوب اینها را گفتم تا به این نتیجه برسم. آقای شیرزاد دیگر وقت جدال تمام شد.دارند بواقع دنیا را برای خودشان یکدست میکنند.در این شر و شور نگذاریم در ایران اقلا جنگ بین قوا حاکم مشود تا کل مملکت را آب ببرد.شاید این شرایط برای ما بطور ناخواسته توفیق باشد. اقلا در اینده وقتی وزیر امور خارجه میرود همه درسهایش را قبلا گرفته و برای هر تصمیمش لازم نیست با هزار نفر مشاجره کند.دولت مردان آقای خاتمی از ترس آن یکی جناح خیلی گلها به اب داده اند.
سخن به درازا رفت.برای ایران دیگر وقتی برای تعامل های جناحی نمانده.پس بگذاریم خودشان همه کاره شوند. آگر خواستند با آمریکا مصالحه کنند دیگر خودشانند و بس. کسی مزاحم نیست.اگر خواستند تعامل کنند هم که باز خودشانندو بس. باور کنید آمدن معین در این شرایط کار را خطرناک تر میکرد.

شيرزاد:
معلوم نيست که اين بذل و بخشش قدرت به نفع مردم باشد. هزار و يک دليل می توان آورد که سرنوشت مردم تعارف بردار نيست که آن را به کسی پيشکش کنيم. يکی اش اين که آقايان اگر بر خر مراد سوار شوند با هيچ اناانزلنايی پياده نمی شوند. ببينيد يک کلمه "نظارت" خشک و خالی که در قانون اساسی بود را چه جور اول استصوابی اش کردند وبعد هم جزو مقدسات شد که فلک هم نتواند تکانش بدهد. شما می خواهيد امتحان کنيد، بسم الله.

آيا معين هم خودی نبود ؟!!
...

آقای شيرزاد در بی‌عملی خيلی از ما حرفی نيست. شما به عنوان دکتر استاد دانشگاه عضو حزب مشارکت نماينده‌ی مجلس به ما گفتيد چه بکنيم؟ يا دائم گفتيد چه نکنيم؟ دائم از ترس شورش خيابانی هر صدای اعتراضی را در گلوی خودتان خفه کرديد و بيشترين مدارا را، دريغا که با دشمنان مدارا روا داشتيد! شما که همواره در جمع دوستان همفکر بوده‌ايد شايد ندانيد جامعه‌ی اتميزه يعنی چه، جايی که چراغ‌های رابطه خاموشند و با آن که درد مشترکی فرياد می‌شود، همه به هم بدگمان‌اند. چه کسی با جامعه‌ی يکدل سال 57 چنين کرد، آيا جز کسانی که به بهانه‌ی اين عقيده و ديگری، بساط مرتجع و التقاطی و انقلابی و ضدانقلابی درست کردند؟ جز آنها که دانشگاهها را که می‌توانست مکان عقلانيت و گفتگو باشد سه سال در بحرانی‌ترين شرايطی که همه به گفتگو نياز داشتند بستند؟ کمی هم خود را نقد کنيد در خلوت خود، باور کنيد در رفتار مشارکتی‌ها، از آقای عبدی گرفته تا آقای زحمتکش، همه چيز خوب است جز اين خودپسندی غيرقابل تحمل که ميراث توفيق‌های پياپی در همه‌ی عرصه‌هاست، يکه‌تازی را از سنين هجده بيست‌سالگی در جامعه شروع کرده‌اند و اقبال آنرا داشته‌اند که از بيست و چند سالگی مدير رده بالا و سفير و وزيرو و معاون وزير و استاندار و نماينده مجلس باشند، حالا ديگر نمی‌فهمند جامعه‌ای که از افراد شکست‌خورده تشکيل‌شده، از جوانانی که بيست و چند ساله‌اند و پشت کنکور، از کسانی که در سن سی سالگی هنوز بچه‌اند و پدر و مادر خرج‌شان را می‌دهند، چه حال و احوالاتی دارد و از سرمای زمستانی و «بي‌روح مثال محتضراني كه در انتظار مرگ حقيرانه‌اي هستند» سخن می‌گويند. واقعا فرصتی بهتر از اين هنگامه‌ی حق‌کشی نيافتيد که تيغ نقد رمانتيک خود را به روی ملت بگشاييد؟

سلام آقای دکتر،ضمن همدردی با شما یک بار دیگر توجه شما را به مبدا و منشا این طاعون جلب می کنم. آن زمانی که دوستان شما جوانان خام ولی پاک این سرزمین را فقط به این خاطر که مثل شما نمی اندیشیدند یا حتی به خاطر اینکه مثل شما نمی پوشیدند،به قربانگاه فرستادند با مجبور ترک دیار و زندگی درجه 2 در غربت کردند این طاعون آغاز شد.همانان که شما آنگونه رانده بوده اید 8 سال قبل به امید اصلاحتان شما را برگزیدند تا شاید گذر دوران تاثیری بر آن افکار طاعون زده داشته است. اما دیری نپایید که همه متوجه شدند این همه داد و قال فقط بر سر قدرت و جیب بود.
استاد محترم چرا دوباره جوانان را به هیجان می خوانید؟! یک بار و فقط یک بار هم شده خودتان و عملکرد دوستانتان را نقد کنید.پایدار باشید.

در این شب پراندوه، فرسنگ‌ها دور از وطن، خواندن نوشته‌تان اندوه را دوچندان می‌کند. باور کردن این‌که برگ سیاه دیگری در تاریخ پردرد ایران معاصر، جلوی چشمم ورق می‌خورد، خیلی مشکل است. نمی‌دانم شاید همان ترانه تسلی بهتری باشد از فکر کردن و زجر کشیدن

"خدايا: به من توفيق تلاش در شکست -- صبر در نوميدي -- رفتن بي همراه -- جهاد بي سلاح -- کار بي پاداش -- فداکاري در سکوت -- دين بي دنيا -- مذهب بي عوام -- عظمت بي نام -- خدمت بي نان -- ايمان بي ريا -- خوبي بي نمود -- گستاخي بي خامي -- مناعت بي غرور -- عشق بي هوس -- تنهايي در انبوه جمعيت -- و -- دوست داشتن بي آنکه دوست بدارند -- روزي کن."
ع. شريعتي ___________ بوي نامردي مي آيد.

من متوجه نشدم چه کسانی نتوانستن را تئوريزه کردند؟ آنهايی که نگذاشتند يا آنها که گفتند نمی‌گذارند؟