اين جملات را كه ديديد يكي دو روز پيش كه عازم مسافرت بودم در آخرين دقايق قبل از فرود هواپيما روي كاغذي كه براي انتقادات و پيشنهادات مسافران در اختيارشان مي‌گذارند نوشتم و دادم به مهماندار پرواز نمي‌دانم چقدر طول مي‌كشد تا يك مسؤولي آن را بخواند يا نخوانده بيندازد كنار. با خود گفتم شايد بد نباشد اين مسأله اجتماعي را در اينجا نيز مطرح كنم شايد زودتر كساني به آن توجه كنند.
موضوع، قيافه اخمو و عبوس برخي كارمندان و مسؤولاني است كه در موقعيت‌هاي مختلف با مردم سر و كار دارند. راستي چه مي‌شود اگر حتي زماني كه نمي‌شود كاري براي مراجعه كننده انجام داد به او لبخند زد و با خوشرويي او را بدرقه كرد. چي از آدم كم مي‌شود اگر با لطف و مهرباني با ديگران برخورد كند؟ البته بي‌انصافي است اگر اين رفتار را به همه كارمندان تعميم دهيم. فراوانند كساني كه باروي گشاده با ديگران برخورد دارند. به خصوص احساس من اين است كه نسل جوان‌تر برخوردي شادمانه‌تر با ديگران دارد. اما به هر حال در مقابل نيز كم نيستند كساني كه با شش من عسل نمي‌توان آنها را خورد. براي يك سؤال ساده بايد دستكش طبي به دست كرد و با رعايت احتياط و به كمك دستمال كاغذي به موضوع نزديك شد و اگر خداي ناكرده همان سؤال احتياط آميز با غرش و اعتراض مسؤول مربوطه همراه بود بايد دقايقي متمادي را به عذرخواهي پرداخت تا نكند كار اداري آدم دچار مخمصه و دردسر شود. البته من ترديد ندارم كه كثيري از مراجعه‌كنندگان به دستگاه‌هاي مختلف نيز به هنگام طرح درخواست خود برخي اصول اخلاقي و آداب معاشرت را رعايت نمي‌كنند و از يك كارمند مظلوم كه اغلب نقشي در ايجاد مشكل براي ارباب رجوع ندارد توقعاتي غيرمنطقي دارند. اما هر چه هست اين است كه چرخه‌اي از اوقات تلخي و بداخلاقي از صبح علي‌‌الطلوع آغاز مي‌شود و هر كه از راه مي‌رسد في‌سبيل‌الله حال چند نفر ديگر را مي‌گيرد تا ترشرويي و بدخلقي در جامعه گسترش يابد.
واكاوي علل و انگيزه‌هاي متعدد اين اخم‌ها و عصبانيت‌هاي متقابل در اين مجال نمي‌گنجد و هزاران دليل دارد. اين را هم قبول دارم كه خوش‌اخلاقي و لبخند يك عادت دستوري و فرمايشي نيست كه از روي اجبار و اكراه هر كسي با سردي و تلخي از باب انجام وظيفه نيشش را باز كند و به ديگري «لبخند رسمي» تحويل دهد. قبول دارم كه نشاط و شادماني بايد در رگ و ريشه مردم جا گرفته باشد و حداقلي از روحيه رضايت و دلخوشي پشتوانه آن باشد. قبول دارم كه در اين دو سه دهه فقط گريه و زاري را در جامعه نهادينه كرديم و شادي و خرمي را بر مردم حرام كرديم. همه اينها درست. اما باز هم مي‌توان لبخند زد و سختي‌هاي زندگي را با شيريني محبت به يكديگر آسان كرد. ديگران گناهي ندارند اگر من و شما در زندگي خود كم و كاستي داريم. ارباب رجوع مقصر نيست اگر حقوق كارمند تكافوي زندگي او را نمي‌كند يا مدير مربوطه با او برخورد شايسته‌اي ندارد. بيماري كه به يك مركز درماني مراجعه كرده تقصيري ندارد اگر كسي از پرسنل آنجا دو سه شيفت پشت سر هم كار كرده است و متقابلاً آن پرستار زحمتكش نيز گناهي ندارد اگر همراه بيمار دارويي را گير نياورده و سر او داد مي‌كشد.
بعضي وقت‌ها نيز انصافاً هيچكدام از اين اتفاق‌ها نيفتاده است، اما همين‌طور از روي عادت عضلات صورت منقبض است و مثل كوه يخ با ديگران برخورد مي‌كنيم. مثل اينكه از شرم و حيا نسبت به ديگران فقط اخم كردنش را ياد گرفته‌ايم. فكر مي‌كنيم ابهت و وقار در اين است كه با همه خلايق به صورت خشك و عصا قورت داده رفتار كنيم.
نشاط و شادي نياز غيرقابل انكار همه ماست، از كودك و بزرگ و پير و جوان، هر كس درهر موقعيت اجتماعي. نمي‌توان براي ايجاد يك فضاي با نشاط صبر كرد تا اوضاع به طور كلي درست شود. ما چه مي‌دانيم كه چه چيزي چه موقع درست مي‌شود. اصلاً شايد بعضي چيزها به اين سادگي‌ها درست نشود. ما كه نمي‌توانيم تا ظهور امام زمان (عج) زانوي غم به بغل بگيريم و با قيافه درهم كشيده خود اخلاق يكديگر را برهم بزنيم. مگر عمر ما چقدر است و چه ميزان از كارهاي دنيا در زمان حيات ما سامان مي‌پذيرد. اصلاً يك حرف ديگر، فكر مي‌كنيد در آن سوي دنيا كه بسياري از آدم‌ها براي دقايق زندگي خودشان و اطرافيانشان ارزش قائل هستند، احساس كاملاً خوشايندي از زندگي‌شان دارند؟ ما پيش خودمان فكر مي‌كنيم آنها در بهشت زندگي مي‌كنند و خيلي سرخوش‌اند و به همين دليل هميشه لبخند بر روي لبانشان است. نه خير اين طور نيست. ما در موقعيت آنها نيستيم كه مشكلات و ناراحتي‌هاي آنها را لمس كنيم. اما به نظر مي‌رسد بسياري از آنها به اين نتيجه رسيده‌اند كه براي حيات دو روزه اين زندگاني ارزش قائل باشند و فرصت محدود عمر را به مكدر كردن خود و ديگران سپري نكنند.
مي‌دانم بعضي از آدم‌هاي زمخت با خود مي‌گويند اين باباهم دلش خوش است. دارد واره را به آب مي‌برد اين مي‌گويد لبخند بزن. مي‌گويم، برادر گرامي، خواهر محترم قطعاً با اين قيافه در هم كشيده، با اين چهره گرفته، با اين پيشاني چروك انداخته، با اين لحن تو ذوق زننده، با اين چشم‌هاي توگود افتاده، و با اين برخوردهاي سرد و بي‌روح جنابعالي هيچ كدام از مشكلات بزرگ يا كوچك جامعه حل نمي‌شود، فقط حال چهار نفر ديگر گرفته مي‌شود. اگر قبول داري، اخم‌هات رو باز كن بابا، لبخند بزن.