کمی از سمنان گذشته بوديم که جلوی ما يک پرايد سفيد رنگ سبز شد. سلانه سلانه و با سرعتی بسيار کمتر از سرعت مجاز طی مسير می کرد. طبق معمول چراغ زدم که راه باز کند. به آقا برخورد و تازه شروع کرد جلوی ما ويراژ دادن. از هر طرف که می خواستيم برويم نمی گذاشت. بعد از ده دقيق تحمل اين وضعيت، در حالی که به نزديکی شهر سرخه رسيده بوديم با استفاده از يک فرصت از کنار او عبور کردم و کمی جلوتر ايستادم. او هم ايستاد و جر و بحثمان شد. گفتم: "آخه اين چه طرز رانندگی در جاده است. با اين طرز خطرناک ويراژ می دی، طلبکار هم هستی. من از شما به پليس راه شاکی می شوم". طرف جواب داد: باشه همديگر را می بينيم. دردسرتان ندهم. بعد از کمی کلنجار ماجرا تمام شد، البته ظاهرا؛ و عملا به اين نتيجه رسيديم که تلاش برای قانع کردن يا نصيحت به چنين آدمهايی بی فايده است.

اما ماجرای اصلی تازه از اينجا شروع شد. کمی جلو تر به پليس راه سرخه رسيديم. شيشه را دادم پايين که از مامور پليس بپرسم برای شکايت چکار بايد بکنم. هنوز سؤالم تمام نشده بود که ديدم مامور مربوطه نگاهی به پلاک ماشين کرد و گفت: آقا بزن کنار اين ماشين دزديه. با تعجب گفتم برادر، من مالک خودرو هستم. اين هم کارتش. تا آمدم کارت را از جيبم در آورم، نگاه کرد ديد من با زن و بچه هستم و به قيافه ام نمی خوره که ماشين دزد باشم، گفت: بفرماييد آقا.

فکر کرديم يک اشتباه ساده رخ داده و ادامه مسير داديم. بعد از نيم ساعتی که طی مسير کرديم از پاسگاه نيروی انتظامی لاسجرد جلوی ما را گرفتند و اين بار شديدتر گفتند: آقا اين ماشين دزدیه. مجددا کارت مالکيت خودرو را به آنها نشان دادم و توضيح دادم که من عضو هيات علمی دانشگاه هستم. ظاهرا قانع شدند و يقه مرا رها کردند. اما ماجرا باز هم ادامه يافت.

از آنجا که به مسير ادامه دادم، بدون آنکه متوجه باشم مورد تعقيب واقع شدم. گويا در طی اين مدت هرچه ماموران محلی به مرکز توضيح می دادند که ظواهر اين خودرو به خودروی مسروقه نمی خورد، باز هم از آنها خواسته می شده که اتوموبيل را متوقف کنند. بالاخره در نزديکی شهرک آرادان (که از قضا زادگاه رئيس جمهور است) مجددا از جلو به ما ايست دادند و اين بار با وسايل و تجهيزات کامل برای دستگيری بنده و گرفتن خودرو به پيشَواز آمده بودند. ماجرا برای خانمم هيجان انگيز شده بود و می گفت: موضوع شوخی شوخی مثل فيلم های سينمايی شده! با چهار خودرو که يکی از آنها جرثقيل مخصوص حمل خودروهای خلاف کرده است راه ما را بستند. دورتا دور ما را گرفته بودند که فرار نکنيم. هر چه آنجا صحبت کرديم و کارت نشان داديم فايده ای نداشت و گفتند: کارت ممکن است جعلی باشد، به ما گزارش رسيده که اين خودرو دزدی است، بايد برويم به پاسگاه. گفتم: آخه من به عمرم پايم به هيچ پاسگاهی نرسيده است. فرمانده مربوطه گفت: ما دستور داريم، اين توضيحات را در پاسگاه بده. در حالی که از کار و زندگی افتاده بوديم به ناچار به دنبال آنها راه افتاديم.

در پاسگاه که گفتم عضو هيات علمی دانشگاه هستم، انصافا برخورد مودبانه ای داشتند و بخصوص زن و بچه ام را مجبور به پياده شدن نکردند. گفتند ما از طرف پليس 110 وظيفه داشتيم که شما را تعقيب کنيم. بررسی ها شروع شد و خوشبختانه استعلام از مرکز رايانه پليس نشان داد که مالک خودرو مطابق کارت، بنده هستم. مثل هر دو بار قبل عذر خواهی کردند و به خير گذشت. اما اين بار بنده به فرمانده پاسگاه عرض کردم: همين با يک عذرخواهی تمام شد؟ بنده از کار و زندگی افتادم، جلوی زن و فرزندم سبک شدم، دچار اضطراب و اعصاب خردی شدم، حالا ببخشيد؟ مسؤل اين وضعيت کيست؟ بنده خدا ضمن عذرخواهی مجدد توضيح داد که ظاهرا پليس 110 وظيفه دارد که به هر تماس تلفنی ترتيب اثر دهد، اما گويا فاقد سيستمی است که بتواند تشخيص دهد سر کار رفته يا نه. البته بنده که حسابی بابت درگيری لفظی با يک آدم رند که به نحوی مطلع بود کجای کار سوراخ است و از طريق آن می توان با ديگران تسويه حساب کرد متضرر شده ام، مصمم هستم که از او شکايت کنم. خوشبختانه هم شماره ماشين طرف را دارم و هم مدارک کافی از اين که تا چه حد به دليل سوء ظن پليس دچار مشکل شدم در دست دارم.

خوب، اين از ماجرای رفيق ما. نمی دانم چرا چيزهای مدرن به ما نمی آيد. تا می خواهند ابرو را درست کنند چشم کور می شود. فکر نکنيد توسعه نيافتگی به اين است که آپولو هوا نکرده ايم. نه خير، مشکل اينجاست که حرکتهای به اصطلاح مدرن در يک سيستم اداری عقب مانده يک مشکل را حل می کند اما چند مشکل جديد را به همراه می آورد. ولی خدا وکيلی آيا فکر کردن به اين که تلفن به 110 ممکن است اسباب مردم آزاری، تسويه حساب شخصی و بالاخره سر کار گذاشتن نيروی انتظامی هم بشود و بايد به نوعی پليس بتواند از هويت کسی که به او زنگ می زند اطمينان يابد، کار سختی است؟ البته يک فرضيه بدتر هم هست و آن اين که راننده پرايد از برادران کمی از ما بهتران بوده که نتوانسته تحمل گستاخی ديگران را بکند و احتمالا تلفن اش بيشتر جدی گرفته شده است. رفيق ما در اين مورد مطمئن نيست و با احتياط حرف می زند. اميدوارم حوصله کند و شکايتش را دنبال کند تا ببينيم اصل ماجرا چه بوده است.