با سلام و تشكر از تحليل شما
راستش اگر اوضاع چنين باشد كه تنها كشور هائي كه در آستانه رسيدن به به توانائئ هسته اي هستند(بخصوص به شكل نظامي) آنوقت رفتار كشوري مانند اسرائيل بي معنا مي شود. اصولا بيشترين كاربري بمب اتمي براي اين است كه ديگران بدانند ما آن راداريم تا عاملي باز دارنده محسوب شود اما اسرائيل عليرغم اينكه تقريبا مشخص است اين توانايي را دارد از اعلام با ابا مي كند ( هر چند آن را كتمان هم نمي كند) بدون شك اگر قرار بود پس از دسترسي ديگر حساسيت روي آن كم شود آن را اعلام مي كرد.
من فكر مي كنم اين بيان يعني اولويت دادن به كشور هايي كه هنوز دستيابي به اين توان ندارند، بيشتر از سوي سازمان هاي جهاني و با هدف توجيه رفتار هاي دوگانه با كشور ها ارائه شده است.

با سلام / فکر می کنم جریانات کره شمالی را نباید با ایران ارتباط دهیم زیرا جایگاه این دو برای غرب متفاوت است چراکه1- کره شمالی جمعیتی حدود سه میلیون دارد آن هم زیر خط فقر و در موازنه جهانی خیلی محلی از اعراب ندارند برعکس ایران که بیش از چهار میلیون نفر فقط بعنوان مهاجران در اروپا و امریکا ساکنند یعنی همین حضور ایرانی می تواند در معادلات سیاسی موثر باشد 2- همسایگان کره(یعنی خط اول ریسک )دامن کشورهایی را می گیرد که بعلاوه منازعات تاریخی ژاپن و کره همگی سبب کاهش اهمیت غرب به قدرت هسته ای کره می شود ( مثلا کاهش ضریب امنیتی چین اقلیت سهامداران غربی صنایع چین را نگران و اکثریت سرمایه گزاران داخلی غرب را خشنود می سازد ) ولی همسایگان ایران اولا منابع اصلی تامین انرژی غربند ثانیا بعنوان بازار مصرف ثالثا دارای قراردادهای سنگین اقتصادی ( در استخراج و فرآوری نفت و گاز ) با غربند 3-کره مشتاق مذاکره مستقیم با امریکاست و هدف عمده جنجال هسته ای را به نیت تضمین امنیتی و بعبارتی مورد قبول امریکا واقع شدن راه انداخته است یعنی اهرمها ی کنترل سیاسی هنوز در دست غرب است برعکس ایران که بعد از انقلاب همیشه آمریکا را دشمن می شناسد (طبق تکرار عالیترین مقامات ) و خواستار محو اسرائیل است و اگر قدرت هسته ای داشته باشد قطعا مشکل امنیتی جدی برای آمریکا و متحدانش بوجود می آورد 4-گرچه حاکمان کره شمالی کمونیست هستند ولی داستان کمونیست تمام شده تلقی می شود و حتی در زمان رونقش هم هرگز امنیت ساکنین غرب بطور عملی سلب نشد و همیشه درگیری در خارج مرزها ی غرب بود لذا دیگر وحشتی از کمونیست ندارند برعکس حاکمان مذهبی ایران بعنوان مبلغان ایدئولوژی که تنها ضربه مهم امنیتی درون مرزی را از پیروان همین ایدئو لوژی آن هم بدون قدرت هسته ای دریافت کردند( فاجعه 11/9 آمریکا) / کمونیست هیچوقت حمله انتحاری نداشت ولی حاکمان ایران بویژه اخیرا حملات انتحاری را در قالب استشهادی و جهاد تئوریزه هم می کنند... فلذا تعاملات غرب با کره شمالی نباید موجب قیاس ما شود / البته در باب رفتار ایران فکر می کنم گروه قدرتمندی از حاکمیت همیشه سعی در تولید بحران فرامرزی داشته زیرا تجربه دارند اگر روابط بین المللی در آرامش باشد آنگاه باید منتظر ظهور جریانات دردسر ساز و خطیر داخلی باشند و می اندیشند در مشکلات برون مرزی حتی مانند جنگ هم بالاخره می توانند با توجیه و رد و بدل کردن امتیاز با غرب شرایط را کنترل کنند اما دیدیم که در پی دوران سازندگی و تنش زدایی جهانی به ناگاه جریان اصلاح طلبی و مجلس ششم نمود یافت و اگر اشتباهات و فرصت سوزی ها( و بعضا خیانت به مردم ) سردمداران اصلاح طلب نبود چه بسا که بساط آن گروه قدرتمند برای همیشه محو می شد / نتیجتا آقایان عاشق بحران زایی و محور شرارت شدن هستند چراکه عاشق قدرت و در صحنه بودن هستند و در این راستا مردم را هم که امت می پندارند . سوال اینجاست که واقعا امیدی به امی ها نیست ؟

با سلام
تحلیل خوبی بود ولی به نظر یک نکته دیگر هم هست. اعتماد ما به قول مسئولین نظام و اینکه هیچگاه به سمت استفاده نظامی از فناوری هسته ای نخواهیم رفت برای ما قابل قبول است ولی تحلیل گران و طرفهای مقابل، از قضیه کره شمالی این درس را گرفته اند که یکجانبه عمل کردن و فقط قائل به امتیاز گیری بودن فضا را به سمت حرکتهای خارج از کنترل پیش خواهد برد که نتیجه آن حداقل باخت دوطرف خواهد بود. به دلیل همین ترس از رفتارهای پرخاشگرانه بیشتر از کره شمالی هم هست که قطع نامه ای ضعیف تصویب شد که برای اجرا هم مسیر سختی را در پیش خواهد داشت.

تحليل واقعي از شرايط داديد , اگرآزمايش كره نبود احتمالا شرايط بازهم فرق مي كرد, با تشكر از مطالب خوب شما